search instagram arrow-down

Voer je e-mailadres in om Rik & Charlie te volgen. Je krijgt een mailtje als wij een nieuw bericht of filmpje plaatsen.

Al helemaal bij?

Volg ons op Instagram

Like ons op Facebook

Hier vind je ons ook:

Follow Rik & Charlie on WordPress.com

(Pas op, deze column heeft een hoog ‘moraalridder’ gehalte)

Het was een wederom bijzonder warme dag in kinderdorp Bon Repos. Het kwik tikte de 34 graden aan. Na een ontspannen start (het was zaterdag, dus we mochten afwijken van onze gebruikelijke wandeling en stille tijd in de ochtend) gingen we weer met Hollands moed verder… De vlog moest af en heel wat plannen stonden in de steigers. Rond 13 uur was het niet meer te harden. Charlotte trok zich even terug met een boek en ik besloot eens te gaan kijken wat de kinderen op het dorp aan het doen waren.

De speeltuin was voor de verandering leeg, niet geheel onlogisch gezien het feit dat de zon op het hoogste punt stond en loodrecht op mijn hoofd brandde. In de verte hoorde ik rumoer en ik besloot rustig te gaan kijken. Rustig is het nieuwe druk voor ons. Waar in Nederland DRUK de norm is, is in Haiti de norm: RUSTIG. Je kan ook niet anders met deze temperaturen, maar het was in het begin best wel wennen. Je weet het van tevoren, toch overvalt mij keer op keer de Nederlandse mentaliteit van opschieten, oppakken en afmaken.

Ik liep naar het midden van het terrein, waar tussen de appartementen van de kinderen en de school een ietwat gammel, oud golfplaten gebouwtje staat, dat enkel overeind wordt gehouden door een paar balken. De kinderen zaten daar op lange banken te kijken naar de grote jongens. Die stonden in twee teams tegen over elkaar. Een tennisbal werd in het spel gebracht door hem naar de andere partij te koppen. De tegenpartij moest de bal tegenhouden of vangen. Als de tegenpartij de bal ving, mochten die koppen. Bij alleen tegenhouden werd er direct verder gespeeld met de voeten. De bal moest over de lijn van de tegenstander. Ik had het spel al eerder gezien en zelfs meegedaan. Dit keer ging ik zitten op de bank tussen de kleine kinderen, die geboeid zaten te kijken. Het werkte aanstekelijk en ik vond het net zo spannend als zij.

Plots overviel mij een sterk gevoel van tevredenheid.

Plots overviel mij een sterk gevoel van tevredenheid. Al heel lang had ik het gevoel van ‘helemaal opgaan’ in een spel niet meer ervaren. Ik bezat geen telefoon en werd door de omstanders niet herinnerd aan het feit dat ik dit mooie moment moest appen, instagrammen, snappen of ordinair fotograferen. Ik kijk met regelmaat voetbal en kan er erg van genieten. Maar hoe goed El Classico, de klassieker of Champions Leuge avonden zijn, op dode momenten schiet ik vaak toch weer naar snel en makkelijk vermaak.

Ik keek opzij en zag een knaapje van een jaar of 8 intens opgaan in een spel tussen zes grotere jongens en een oude tennisbal. Ineens werd ik, met al mijn diploma’s, westerse opvoeding, blanke huid, vier appleproducten en heel wat reiservaring, jaloers op dit jonge ventje. Wat heerlijk dat hij in dit kleine, ommuurde, overzichtelijke, veilige wereldje met zo weinig tevreden kan zijn…

En toen de gedachte: wat chill.. Ik mag een jaar meeleven in zijn wereldje en leren om met minder tevreden te zijn.

Rik woont en werkt samen met zijn vrouw Charlotte 1 jaar lang in kinderdorp Bon Repos van Hart voor Haïti. Over hun belevenissen vloggen en bloggen zij op Haihaiti.com.

This entry was posted in Blog.

2 comments on “[COLUMN] Een gevoel van tevredenheid

  1. Smoorenburg marc schreef:

    Dank voor het delen van jullie ervaring. Soms word je weer even met je twee benen op de grond gezet. Het zijn de kleine dingen die het doen….. tijd nemen om bewust te leven en niet geleefd te worden,tijd om te reflecteren en te bessefen hoe gezegend of we zijn. Ik ben ervan overtuigd dat dit jaar op haiti jullie levens voor goed op een prachtige mannier zal verranderen.
    Marc

    Like

  2. koen hofman schreef:

    wat een prachtig verhaal Rik. Het is terugkomen bij het echte genieten.

    Ik ben bezig eenn boek te schrijven en daarin komt iets soortgelijks te staan, weliswaar met andere woorden maar met dezelfde boodschap.

    In Nederland is veel discussie (en terecht) over het “Minder, minder”geroep van de PVV, maar het “Meer, meer” van de westerse economie is feitelijk net zo erg.

    KInderen zijn voor ons niet voor niets als voorbeeld gesteld.

    Het ga jullie goed. Wij volgen het heel graag en zullen voro jullie (blijven) bidden.

    Koen

    ________________________________

    Like

Geef een reactie
Your email address will not be published. Required fields are marked *

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: