search instagram arrow-down

Voer je e-mailadres in om Rik & Charlie te volgen. Je krijgt een mailtje als wij een nieuw bericht of filmpje plaatsen.

Al helemaal bij?

Volg ons op Instagram

Like ons op Facebook

Hier vind je ons ook:

Follow Rik & Charlie on WordPress.com

15 maart 2017. De dag die je wist dat zou komen is eindelijk hier. Op naar de stembus. Of toch niet?

Ze schrikt wakker van het getoeter van een truck. Hoe laat zou het zijn? De vroege zonnestralen verlichten haar krakkemikkige huisje, waar het naar vuur ruikt. Het zal de buurman wel zijn die een berg afval in de fik heeft gezet, omdat de regering het toch nooit komt ophalen. Ze graait naar haar telefoon. De accu is leeg. Weer geen elektriciteit vannacht. Dat was al de vierde nacht op een rij. Naast haar ligt haar zoontje nog vredig te slapen. Ze heeft hem gisteravond zonder eten op bed moeten leggen. Daar was hij het niet helemaal mee eens, bleek wel uit zijn lange gekrijs. Gek werd ze ervan, want ook haar eigen maag was leeg. Ze moet zo echt water gaan halen, want haar keel is gortdroog.

Ik word wakker omdat ik het zo warm heb. Shit, verwarming vergeten uit te zetten. Vind je het gek dat het hier zo’n sauna is? De vroege zonnestralen tintelen op mijn huid. Ik zoek mijn telefoon. Nog maar 19 procent? Oh nee, heb ik de stekker niet goed in het stopcontact gedaan? Hoe dom kan je zijn? Ik ruik een vuurlucht. Het brengt me eventjes terug naar gisteravond, toen we met vrienden rond de vuurkorf stonden na een heerlijk dinertje. Mijn buik zit er nog steeds vol van. Maar man, wat heb ik een dorst. Ik loop naar de kraan, draai hem zo hard mogelijk open en steek mijn mond eronder.

“Belangrijke dag vandaag”, begroet haar buurman als ze naar buiten stapt. Een paar kippen vliegen opzij en een varken zoekt naar iets eetbaars tussen het vuil. Er lopen een paar kinderen in schooluniform richting de stad. Zelf heeft ze nooit de kans gehad om te leren lezen en schrijven. Van de buurman hoorde ze over haar stempas. Hij had dat ergens gelezen op een aanplakbiljet. Kilometers verderop moet ze zijn, helemaal aan de andere kant van de stad. Normaal gesproken zou ze de taptap nemen. Maar omdat de regering bang is voor demonstraties en geweld, mogen die vandaag niet rijden. Dus zit er maar één ding op. Lopen. Een paar uur lang. Leuk is anders.

“Belangrijke dag vandaag”, schreeuwen de koppen in kranten en op social media. Een vuilnisman drukt op de knop en het afval uit de ondergrondse bak wordt zo de vuilniswagen in gekiept. Een paar kinderen snellen op hun fiets naar school. Ik check wat fragmenten uit het verkiezingsdebat van gisteravond en ik lees het laatste nieuws. Tienduizend stembureaus hebben hun deuren geopend, ook op tientallen meters van mijn voordeur, en vannacht kon er al gestemd worden in de Tolhuistuin Amsterdam onder het genot van een drankje, een dansje en veel hiphop muziek. Makkelijker kunnen we het niet maken. Wel leuker.

Helemaal zonder risico is het niet. Deze dag werd al twee keer uitgesteld doordat stembureaus in brand werden gestoken. Zelfs met hulp van VN-troepen lukte het de veiligheidsdiensten niet om de orde te bewaren. Ze knoopt haar nog slapende zoontje om haar rug en gaat op weg. Met versnelde pas loopt ze door de gevaarlijkste wijk van het land, in de hoop dat ze haar dan met rust laten. Of die ene kandidaat, die bananenexporteur, minder corrupt is dan de rest kan ze alleen maar bidden. Erger dan dit – mensen die bij de voordeur van het ziekenhuis sterven omdat het ziekenhuis staakt en mensen die álles doen voor een beetje geld of eten omdat drie kwart van de bevolking zonder werk zit – kan het in ieder geval niet worden.

Waar is de VN om onschuldige burgers te beschermen van het verkiezingsgeweld?

Helemaal zonder risico is het niet. Op elke hoek van de straat word ik belaagd door overenthousiaste mensen met felgekleurde jassen die folders in mijn hand drukken alsof de wereld vergaat. Waar is de VN om onschuldige burgers te beschermen van het verkiezingsgeweld? Ik versnel mijn pas in de hoop met rust gelaten te worden. Of al die gekke politici gaan waarmaken wat ze roepen, kan ik alleen maar bidden. Erger dan dit – twijfels over onze identiteit, dat we nog zo lang moeten doorwerken en dat we die duizend euro die Rutte beloofde nog steeds niet hebben gehad – kan het in ieder geval niet worden.

Hoe ironisch ook: Rik en ik mogen vandaag niet stemmen, want we hadden onze stempas al moeten aanvragen voor 15 februari. Dus vragen we jou: Maak een feestje van deze dag! Trek wat moois aan naar het stembureau en proost erna op het feit dat je kan stemmen in zo’n prachtig, veilig en goed georganiseerd land als Nederland!

Lang leve onze Hollandse Bananenrepubliek!

This entry was posted in Blog.

One comment on “[COLUMN] Wij stemmen niet vandaag.

  1. Koen Hofman schreef:

    …en zo is het. Amen!

    Like

Geef een reactie
Your email address will not be published. Required fields are marked *

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: