search instagram arrow-down

Voer je e-mailadres in om Rik & Charlie te volgen. Je krijgt een mailtje als wij een nieuw bericht of filmpje plaatsen.

Al helemaal bij?

Volg ons op Instagram

Like ons op Facebook

Hier vind je ons ook:

Follow Rik & Charlie on WordPress.com

Zondagochtend 8.00 uur. Het ritme hier op Samos heb ik al aardig eigen gemaakt. Tijd om uit bed te gaan. Ik schiet in mijn blauwe polo en loop zachtjes naar de keuken voor koffie.

De waterkoker loopt en ik heb even de tijd om wat beelden naar Charlotte te versturen. Vloggen en een relatie op afstand heeft hier en daar wel wat hindernissen.

IMG_7552Ik kijk uit over de baai van Samos stad. In de verte kan ik ook het vluchtelingenkamp (hier het kamp genoemd) zien liggen. Per dag brengen mijn collega’s van Stichting Bootvluchteling en ik hier minimaal vijf uur door in de zogenoemde ‘shift’. Dat wil zeggen dat de doktoren in ons team hun gedeelde cabine openen om mensen van medische zorg te voorzien. De rest van het team is verantwoordelijk voor de ‘milk room’. Vaders en moeder komen hier voor luiers, appelmoes en melk in poedervorm. Wij proberen dit zo ordelijk mogelijk te laten verlopen. Ouders hebben een paspoortje gekregen waar de doktoren hun aanbevelingen in hebben geschreven. In dat paspoortje houden wij, Nederlanders die verzot zijn op orde en duidelijkheid, bij hoeveel en wat iedereen krijgt.

De sfeer kan soms grimmig zijn en tussen de groepen, de politie of het leger.

Op het kamp bevinden zich tientallen verschillende culturen die zich hoofdzakelijk in eigen kringen over het terrein voortbewegen. Er schijnen zelfs twee verdwaalde Haïtianen te zijn, dan heb ik gelukkig nog iets aan de zes woorden Creools die ik ken.
De Griekse politie en het leger houden alles nauwlettend in de gaten. De sfeer kan soms grimmig zijn en tussen de groepen, de politie of het leger. Logisch als je bedenkt dat niemand hier vrijwillig voor heeft gekozen en zich misschien soms vertwijfelt afvraagt: hoe ben ik hier in hemelsnaam terecht gekomen?

Dezelfde vraag stel ik mijzelf ook geregeld.

De lading en de emotie is echter totaal anders. Ik vind het heerlijk om hier te werken en mij in te zetten voor deze mensen. De omgeving is vaak schrijnend en deprimerend, maar dit geeft mij juist ontzettend veel energie. Deze energie kan ik weer kwijt door met een vrolijk chaotisch team de mensen te ondersteunen in deze situatie. Dit gebeurt onder anderen door de eerder genoemde voedseldistributie maar ook door lessen.

Sinds deze week geef ik lessen aan jonge vluchtelingen die buiten het kamp wonen in een zogenoemde shelter. Ik doe de lessen: ‘English’ en ‘Social Geography’. Er wordt  geprobeerd de jongens zo goed mogelijk voor te bereiden op een leven in Griekenland dan wel Europa. Verder zijn er lessen in Wiskunde, Nederland en Engels voor de meer gevorderde studenten.

Pittig maar werkbaar omdat iedereen, ongeacht nationaliteit, komt met 1 doel: HELPEN.

Omdat het team bestaat uit vrijwilligers is er een snelle doorstroom van collega’s. Wekelijk nemen mensen afscheid of komen aan. Het kost veel tijd en energie om de nieuwe mensen, zoals ik, op de hoogte te brengen van alles wat hier gaande is, met wie er wordt gewerkt, wat de regels zijn en wat er van hen verwacht wordt. Pittig maar werkbaar omdat iedereen, ongeacht nationaliteit komt met 1 doel: HELPEN.
(Pas op, cliché 1:) Dat helpen is soms een druppel op een gloeiende plaat, maar het zou maar net die ene druppel zijn die op jou valt.

(Pas op, ook nog een cliché einde:) Gisteren ben ik gaan kleuren met een aantal kinderen op een kleed buiten het kamp onder de olijfboom. Het kost je 20 minuten om alle nationaliteiten op 1 kleed te krijgen met ieder 1 stift en de kleurplaat naar keuze. Maar als je dan die kleine koppies geconcentreerd en wel over die kleurplaten gebogen ziet zitten, dan weet je wel dat de vragen over waarom oorlog, waarom zijn we niet thuis, waarom leven we tussen hekken en prikkeldraad even vervagen achter de vraag: welke kleur broek had Spiderman ook alweer?

Helemaal gemist waarom Rik op Samos zit? Check het in deze vlog!

This entry was posted in Blog.

2 comments on “[BLOG] Welke kleur broek had Spiderman ook alweer?

  1. Laura van den Berg schreef:

    Mooi verslag Rick. Ik geniet ervan. Wat zal het moeilijk voor je zijn om dit zonder Charlotte te doe. Ik zal voor jullie beiden bidden.
    Gr Laura van den Berg

    Like

  2. Jan schreef:

    Mooi werk, Rik. Succes daar!

    Like

Geef een reactie
Your email address will not be published. Required fields are marked *

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: